Morze Śródziemne

Costa Brava oznacza Dzikie Wybrzeże i takim ono rzeczywiście było, zanim zalał je fala turystów z całego świata. Miało też innych przydomek: Wybrzeże Koralowe. Choć z każdym rokiem hotele i rezydencje na Costa Brava wciskają się w coraz bardziej zaskakujące miejsca, to wciąż zachowała ona swój urok. Strome skaliste wybrzeże, po którym prowadzą zupełnie zwariowane drogi, opada stromo w fale Morza Śródziemnego. Gdzieś tam w jego głębi, ciągle można się natknąć na naturalne konstrukcje zbudowane z czerwonego korala. Miejscowi nurkowie już się po nie zapuszczają ? zostało go niewiele i jest pod ścisłą ochroną. W miejscowościach, gdzie ziemia i morze nie toczą ze sobą boju ? rozciągają się jedyne na Costa Brava plaże, a wokół nich oczywiście tarasowo ułożone kompleksy hoteli i wszelkich czasoumilaczy dla turystów. Wszystko ma swoją cenę, a już najbardziej liczy się odległość od plaży. Czasem ponad białymi murami pensjonatów wznoszą się inne ? surowe, kamienne, pamiętające czasy średniowiecza. Takie jest właśnie maleńkie i urokliwe miasteczko Tossa del Mar ? ciągle jeszcze dość ciche i spokojne, rozłożone u stóp ruin zamku i z labiryntem wąskich, kamiennych uliczek w starej części osady.

Koniecznie trzeba wybrać się do Palermo i obejrzeć bajkowe mozaiki w normandzkich katedrach. Surowi władcy północy, którzy przybyli z misją wyswobodzenia wyspy z rąk muzułmanów, pod południowym słońcem zasmakowali we wschodnim przepychu. Zresztą zatrudniali arabskich rzemieślników.  Świetnym przykładem ich architektury jest pałac królewski, z lśniącymi mozaikami i złotem kaplicą Cappella Palatina, zbudowana w XII wieku przez Rogera II. Położone tuż obok Palermo Montreale słynie z katedry, w której wkraczamy w niesamowity świat migocących mozaik. Warto pochodzić po miasteczku i np. zrobić sobie zdjęcie z kolorowym wozem, zaprzężonym w przystrojonego osiołka. W sklepach z pamiątkami wszędzie widać głowę kobiety otoczoną wężami i z trzema nogami. To symbol wyspy ? Trinakria. Przedstawia głowę Meduzy, a trzy nogi symbolizują trójkątny kształt i jednocześnie słońce. Pobyt na Sycylii to świetna okazja, by skosztować typowych dań włoskich. Najciekawsze są ich odmiany z lokalnymi dodatkami, np.: z miecznikiem czy pastą z migdałów. Łasuchy niewątpliwie polubią kassatę ? fantastyczne ciasto z serem risotta i kandyzowanymi owocami.

Kto lubi oglądać greckie świątynie, powinien pojechać do Selinunte, założonego w 651 roku p. n e. jednego z najważniejszych miast Wielkiej Grecji. Jego starożytna nazwa, Selinus, pochodzi od dzikiego selera, który nadal tam rośnie. W 409 r. p. n. o. miasto napadli Kartagińczycy pod wodzą Hannibala i całkowicie je zburzyli. Zachowały się jednak rozrzucone na sporym terenie pozostałości po dziewięciu świątyniach, będące jednym z najciekawszych atrakcji archeologicznych Sycylii. Nie sposób ominąć też Agrygentu, ważnej kolonii greckiej, którą według legendy miał założyć Dedal. Zwiedzenia Doliny Świątyń, bodaj najpiękniejszego zespołu starożytnego budownictwa greckiego poza Grecją zajmuje sporo czasu. Nic dziwnego: miasto w starożytności miało podobno aż 200 tys. Mieszkańców! Teraz jest ich zaledwie 50 tys.  Świątynia Zeusa była największą kiedykolwiek zbudowaną dorycką budowlą. Niestety zostały z niej tylko ruiny, ale wyobrażenie o jej ogromie daje ośmiometrowy posąg jednego z tytanów podpierających strop.

Malowniczy, ośnieżony szczyt Etny, najwyższego w Europie czynnego wulkanu, góruje nad kwitnącymi gajami cytrynowymi i pomarańczowymi. Już dla samego tego widoku warto jechać na Sycylię wiosną. Największa wyspa Morza Śródziemnego leży dokładnie w jego środku, na skrzyżowaniu dróg morskich z Europy, Azji i Afryki. Od zawsze przyciągała najeźdźców, którzy sporo po sobie zostawili: wspaniałe zachowanie teatry greckie, bizantyjskie mozaiki i średniowieczne miasteczka. Jej główną atrakcją jest wulkan Etna (3343 m n. p. m.), często przypominający o swojej obecności. Na szczęście od niedawna naukowcy są w stanie przewidzieć wybuchy z wyprzedzeniem. W 1992 r. udało się strumień lawy skierować tak, by nie zniszczył słynącego z doskonałych miodów miasteczka Zafferana. Autokary z turystami jaką przez pola lawy do wygasłych kraterów Silvestri, leżących na wysokości ok. 2000 m n. p. m. O każdej porze roku przydaje się tam ciepłe ubranie, chłodny wiatr może bowiem utrudnić wycieczkę. Groźny szczyt Etny najlepiej podziwiać z oddali, z urokliwego miasteczka ? Taorminy. W nim zaś koniecznie trzeba zwiedzić starożytny teatr ? drugi co do wielkości na wyspie. Roztacza się z niego wspaniały widok na zatokę i urocze uliczki skąpane w kwiatach z ośnieżonym wulkanem majaczącym w tle.

Na Krecie jest kilka wsi, które specjalizują się w ceramice i tkactwie, opartych na tradycji epoki minojskiej. Jednymi z piękniejszych są dzieła rąk garnarzy z Marines. Można je kupić na całej Krecie, ale w tej miejscowości są zdecydowanie tańsze i w większym wyborze. Jeśli chce się zobaczyć tkaczki podczas pracy, to najlepiej pojechać do Angonii lub Lasithi. Tam w przydomowych warsztatach można nabyć narzuty, plecaki czy obrusy z tradycyjnymi kretańskimi wzorami. Zagłębiem wszelkich pamiątek jest oczywiście stolica wyspy ? Iraklion. Przy ulicy Dedalom i w najbliższej okolicy znajdzie się wszystko co może umilić pobyt i być przedłużeniem wspomnień. Kreta jest rajem dla amatorów wybornej kuchni. Zakup oliwy z oliwek, rodzynek, czy też wonnych przypraw i ziół pozwoli jeszcze długo wspominać to rajskie miejsce. Rozkoszom podniebienia trzeba się jednak oddać będąc na wyspie ? w otoczeniu suchych jak pieprz gór, w portowych tawernach. Na początek niech będą: mięso koguta w sosie pomidorowym, bakłażan nadziewany warzywami, zapiekanka makaronowa z mięsem mielonym, a do tego suchar namoczony w oliwie i posmarowany miąższem pomidorów, z fetą, tzatziki, choriatiki i saganaki.